เชิญชมอัฐิธาตุและพระธาตุ 28 พระอรหันต์ ณ พระธุตังคเจดีย์ วัดอโศการาม ตอน 3

พระธรรมวิสุทธิมงคล (หลวงตาพระมหาบัว ญาณสัมปันโน)

       นามเดิม บัว โลหิตดี  เกิดเมื่อปี พ.ศ.2456 ณ บ้านตาด อ.เมือง จ.อุดรธานี  โยมบิดาชื่อ นายทองดี โลหิตดี โยมมารดาชื่อ นางแพง โลหิตดี มีพี่น้องจำนวน 16 คน   มีนิสัยเด็ดเดี่ยว จริงจัง ขยันขันแข็ง รักความสัตย์ความจริง   มีความกตัญญูกตเวทิตา

        ท่านบวชเมื่อ 12 พฤษภาคม พ.ศ.2477  เมื่ออายุ 21 ปี ณ วัดโยธานิมิตต์  ต.หมากแข้ง อ.เมือง จ.อุดรธานี ด้วยเหตุที่โยมบิดาขอให้บวช  เมื่อบวชเรียนได้ศึกษาพระพุทธประวัติ เกิดความซาบซึ้งและสนใจที่จะบวชต่อ จึงตั้งใจไว้ว่าจะบวชเรียนให้ได้เปรียญธรรม 3 ประโยค  จึงจะออกปฏิบัติ

หลวงปู่มั่น ภูริทัตโต พระอาจารย์ใหญ่ฝ่ายกรรมฐานของหลวงตามหาบัว

       คราวท่านจำพรรษาอยู่ที่วัดเจดีย์หลวง จ.เชียงใหม่ ท่านได้พบหลวงปู่มั่นครั้งแรก เกิดความศรัทธาเลื่อมใสอย่างยิ่ง  หลังจากศึกษาปริยัติจนจบเปรียญธรรม 3 ประโยคแล้ว  จึงได้ติดตามหลวงปู่มั่น และได้ไปฝากตัวเป็นศิษย์ที่วัดป่าหนองผือ อ.หนองผือนาใน จ.สกลนคร    เพื่อศึกษาข้อวัตรการปฏิบัติจากท่าน 

       หลวงตาได้เมตตาเล่าว่า  หลังจากจบปริยัติแล้ว ท่านได้มีความสงสัยว่า พระอรหันต์มีจริงหรือไม่ และหากมีจริงแล้ว ในยุคนี้สมัยนี้พระอรหันต์จะยังมีอยู่หรือไม่  หากมีอยู่จริง จะขอฝากตัวเป็นศิษย์  เมื่อได้พบและฟังธรรมจากองค์หลวงปู่มั่น ท่านได้ลงใจกราบหมอบราบและนับถือหลวงปู่มั่นเป็นอาจารย์ฝากเป็นฝากตายกับท่านได้อย่างแท้จริง

       หลวงตาได้เคยเล่าถึงครั้นเมื่อไปถึงหนองผือใหม่ ๆ  พระทุกรูปประดุจพระอริยเจ้า ต่างรักษาพระธรรมวินัยอย่างเคร่งครัด ทุกองค์อยู่ในท่าแห่งความเพียร ไม่ว่าบิณฑบาต ปัดกวาดลานวัด ทำกิจสงฆ์ ยืน เดิน นั่ง นอน ล้วนอยู่ในอิริยาบถความเพียรตลอดเวลา เปรียบเหมือนนักมวยที่ขึ้นสู่เวทีก็ต้องอยู่ในท่าต่อสู้ตลอดเวลาตั้งแต่ตื่นถึงหลับ  เมื่อตื่นก็กำหนดสติ มิให้เผลอไปกับความง่วงมึนซึมใด ๆ  ใจพร้อมอยู่กับการภาวนา

       ปฏิปทาของครูบาอาจารย์สายธุดงค์กรรมฐานส่วนใหญ๋มักจะแสวงหาที่สงบเงียบ ซึ่งเหมาะแก่การบำเพ็ญธรรม เช่นป่า ป่าช้า ถ้ำ เงื้อมผา  ปฏิปทาของหลวงตามหาบัวก็เช่นกัน  ท่านมักเข้าป่าเขาลึกตามลำพัง ผ่านดงเสือสัตว์ร้าย อดทนต่อสู้กับความยากลำบากต่าง ๆ ทั้งความอดอยาก ความหนาวเหน็บกลางป่าเขา ฝากเป็นฝากตายไว้กับธรรม เร่งความพากเพียรอย่างอุตสาหะ  อดอาหาร  15 วันสลับกับการผ่อนอาหาร  บางคราวท่านไม่ออกมาบิณฑบาตจนชาวบ้านแตกบ้านกันมาหาเพราะเกรงจะเจ็บป่วยหรือได้รับอันตราย   

       ท่านปฏิบัติธรรมได้หลักได้เกณฑ์ครั้งสำคัญเมื่อคราวพิจารณาทุกขเวทนา ด้วยการอธิษฐานจิตนั่งสมาธิไม่ขยับกายตั้งแต่ย่ำค่ำจนรุ่งเช้า เพียรพิจารณาต่อสู้กับเวทนาอันกล้าประดุจไฟโหมทั้งร่าง แต่ก็ไม่ยอมถอนคำสัจจ์ ทนแผดเผากิเลส และที่สุดทุกข์ที่โหมดับได้ด้วยความตั้งมั่นของใจและการพิจารณาทางปัญญา ค้นหาความจริงของทุกขเวทนาจนพบ สามารถแยกกายแยกเวทนาและจิตได้ จิตเกิดรวมใหญ่ เวทนาดับสนิทอย่างน่าอัศจรรย์  ถอนสมาธิเวลาเช้า ปรากฎร่างกายเบาจิตมีกำลัง  เกิดความอาจหาญเชื่อมั่นในธรรมที่ปฏิบัติ   หลังจากเข้ากราบและรับอุบายธรรมจากองค์หลวงปู่มั่น การปฏิบัติก็ก้าวหน้าเป็นลำดับ  กิเลสก็เบาบางลง เกิดความสุขอัศจรรย์  

หลวงตาพระมหาบัว ญาณสัมปันโน

ถ่ายเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม พ.ศ.2493

       หลังจากนั้น ความเพียรท่านราบรื่นอย่างสม่ำเสมอ จนกระทั่งวันที่ 15 พฤษภาคม พ.ศ.2493 ท่านได้ครองธรรมสมความมุ่งหวัง ณ หลังเขาวัดดอยธรรมเจดีย์ เวลา 23.00 น.

       จากนั้น ท่านได้ออกโปรดสัตว์สืบทอดพระพุทธศาสนาเช่นเดียวกับครั้งพุทธกาล  โดยโปรดโยมมารดา  และได้ตั้งวัดป่าบ้านตาดเมื่อปี พ.ศ.2498

หลวงตามหาบัว กับกุฏิท่านที่วัดป่าบ้านตาด เมื่อปี พ.ศ.2502

        ท่านเล่าว่า เมื่อครั้งมาตั้งวัดป่าบ้านตาดใหม่ ๆ  เวลานั้นที่นั่นเป็นดงชุกชุมไปด้วยสัตว์ มีทั้งเก้งกวาง หมูป่า งูเหลือม งูจงอาง  เสือดาว เสือใหญ่  แต่เสือใหญ่คือเสือโคร่งไม่ค่อยเข้ามาในเขตวัด ส่วนเสือดาวมักเข้ามากินหมา เพราะเห็นจากรอยที่มาคาบหมาไป  หมาในเวลานั้นจึงมักอยู่ติดพระ ไม่กล้าห่างตลอดเวลา

       ในยุคสมัยแรก ท่านได้ทุ่มเทการสั่งสอนที่พระภิกษุ  เพื่อให้มีผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบสืบศาสนา   เวลานั้นจึงมีแต่พระเป็นส่วนใหญ่ มีฆราวาสก็น้อยมาก  พระภิกษุที่มาขอปฏิบัติก็เลือกรับเฉพาะผู้ที่ตั้งใจปฏิบัติขัดเกลากิเลส และมุ่งในธรรมจริง ๆ   และความที่ฆราวาสมาอยู่ปฏิบัติธรรมน้อย อาหารและลาภปัจจัยต่าง ๆ จึงไม่มากนัก จึงเป็นการส่งเสริมให้เกิดความสดวกต่อการขัดเกลากิเลสอย่างยิ่ง 

         ปฏิปทาการสอนสั่งพระภิกษุของท่าน สืบทอดตามอย่างหลวงปู่มั่นทุกกระเบียดนิ้ว ทั้งในเรื่องพระธรรมวินัย ข้อวัตรปฏิบัติต่าง ๆ ท่านใส่ใจกวดขันพระเณรอย่างยิ่ง  หากถึงคราวควรดุก็ดุ ควรว่าก็ว่า แต่ก็เต็มไปด้วยเหตุผลน่าฟังและน่าพิจารณา บางวันบางคืนแม้ดึกสงัดซึ่งยังไม่ใช่เวลาควรจำวัด ท่านก็จะเดินไปตรวจตามกุฎิโดยไม่ใช้ไฟฉาย หากหลวงตาพบเห็นใครจำวัดพักผ่อน ไม่มีความเพียรปรากฏ และพบเกิน ๓ ครั้ง ก็จะถูกไล่ออกจากวัดในเวลารุ่งเช้าทันที เพื่อไม่ให้พระเณรนอนใจในการขัดเกลากิเลสอันเป็นต้นเหตุทุกข์ทั้งหลาย  จากที่พระเณรมีความเพียรอยู่แล้ว ทำให้ไม่กล้าประมาทต่อความเพียรยิ่งขึ้นไปอีก  พระหลายรูปจึงได้หลักใจจากการไปอยู่ศึกษาปฏิบัติกับท่าน

บรรยากาศภายในวัดป่าบ้านตาดยามเย็นอันสงบ ซึ่งเหมาะแก่การเพาะบ่มภาวนากำลังจิต

       ในยุคนั้น ครูบาอาจารย์สายศิษย์หลวงปู่มั่น มักไปเยี่ยมเยียนกันตามโอกาสอำนวย หลวงพ่อชา สุภัทโท วัดหนองป่าพง อุบลราชธานี ท่านก็เป็นอีกองค์หนึ่งที่ได้ไปเยี่ยมหลวงตา  และได้กล่าวกับศิษย์ของท่านถึงปฏิปทาของหลวงตามหาบัวว่า "ท่านอาจารย์มหาบัวเป็นครูบาอาจารย์ที่รักษาข้อวัตรปฏิบัติตามอย่างหลวงปู่มั่นได้มากที่สุดในสมัยนี้"

         กิตติศัพท์ของหลวงตามหาบัวได้เรื่องลือไปตามสำนักกรรมฐานต่าง ๆ พระในสายกรรมฐานหลายรูปจึงผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันมาศึกษาที่นี่ เมื่อพอได้หลักแล้ว หลวงตาท่านก็จะให้ย้ายออกเพื่อเปิดโอกาสให้พระผู้มาใหม่มาอยู่แทน 

            ส่วนเทปและหนังสือธรรมะของท่านได้กระจายไปสู่วัดต่าง ๆ เช่น หนังสือประวัติหลวงปู่มั่น  หนังสือปฏิปทาพระธุดงค์กรรมฐานสายท่านพระอาจารย์มั่น , ความลึกลับซับซ้อนของจิตตวิญญาณ , อวกาศของจิต อวกาศของธรรม , ปัญญาอบรมสมาธิ ฯลฯ เทปธรรมะอบรมพระ-อบรมฆราวาสอีกหลายพันกัณฑ์ ท่านอบรมสั่งสอนอยู่หลายรุ่น จนกระทั่งมีผู้ที่พอจะยังศาสนาให้เป็นไปอยู่หลายท่าน  หลวงตาท่านจึงเริ่มโปรดฆราวาสมากขึ้น

หนังสือธรรมะบางส่วนของหลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน

       เมื่อมีฆราวาสเข้ามามากขึ้น ปัจจัยที่ได้จากผู้มีจิตศรัทธาก็เพิ่มขึ้น  หลวงตาท่านได้รวบรวมนำไปสงเคราะห์จุดที่ขาดแคลน เช่น โรงพยาบาลที่ห่างไกลกันดาร สถานสงเคราะห์ที่ขาดแคลนอาหาร ทั้งเครื่องมืออุปกรณ์ของกินของใช้ต่าง ๆ รวมไปถึงผู้ยากไร้ที่ท่านได้พบเห็นระหว่างทาง ไม่ว่าทั้งคนหรือสัตว์ก็ตาม

        นอกจากนั้น ท่านก็ยังได้รักษาผืนป่า ท่านได้เคยเทศน์ปรารภแสดงความเห็นห่วงผืนป่าที่นับวันจะหมดไป   พระรุ่นต่อ ๆ ไปจะหาที่สงัดได้ยากกว่าในอดีต   ท่านได้กล่าวถึงผลกระทบที่มีต่ออากาศและฤดูกาลซึ่งเปลี่ยนแปลงไปจากเดิม ความอุดมสมบูรณ์ของผืนป่าและแหล่งน้ำที่หมดไปเป็นจำนวนมาก  จึงได้ซื้อที่ดินรักษาผืนป่าต้นน้ำ เช่นที่น้ำหนาว ท่านได้ซึ้อที่ไว้เป็นหลายพันไร่  และมอบหมายให้พระไปอยู่ปฏิบัติธรรมและดูแลรักษาป่า     ท่านได้ช่วยล้อมรั้ววัดป่าหลายแห่งเนื้อที่หลายพันไร่ตามจังหวัดต่าง ๆ

        ผืนป่าใหญ่อันอุดมสมบูรณ์  เป็นต้นแหล่งน้ำคือฝนที่ให้ชีวิตแก่คนและสัตว์ทั้งหลาย  เป็นแหล่งผลิตอากาศบริสุทธิ์ให้เกิดสภาพแวดล้อมที่ดีต่อโลก  และเป็นที่ภาวนาของพระผู้มุ่งความหลุดพ้นเพื่อสืบศาสนาให้ชาวไทยและชาวโลกได้มีพระปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ ไว้เป็นที่พึ่ง และเป็นเนื้อนาบุญต่อไปในภายภาคหน้า

       เมื่อปี 2529 นับเป็นโอกาสและโชควาสนายิ่งของชาวกรุง ที่ได้มีคุณตาท่านหนึ่งมีจิตศรัทธาถวายที่ดินที่พุทธมณฑล เพื่อหลวงตาได้มีที่พำนักใกล้กรุงเทพ และจะได้เป็นที่โปรดญาติโยม โดยไม่ต้องเดินทางไปถึงอีสาน  ที่แห่งนั้นคือ สวนแสงธรรม

        ท่านเดินทางมาเทศน์โปรดฆราวาสเป็นระยะ  ฆราวาสหลายท่านไม่เคยรู้จักพระกรรมฐานก็ได้รู้จัก ทั้งข้อวัตรและการปฏิบัติ  และหลายท่านได้พบความอัศจรรย์ในธรรมที่ท่านรู้เห็นจากในเนื้อธรรมที่ท่านเทศน์  อุบาสกผู้ที่มีศรัทธาแก่กล้าก็สละตัวออกบวช   ส่วนอุบาสิกาก็เข้ามาปฏิบัติธรรม ณ สวนแสงธรรม ทั้งติดตามไปอยู่ปฏิบัติธรรมที่วัดป่าบ้านตาด   เทปและหนังสือธรรมะของท่านก็ได้เริ่มกระจายอย่างกว้างขวางในกลุ่มฆราวาสแต่นั้นมา

          หลังจากแสดงธรรมช่วงเช้า หลวงตากลับกุฏิแล้วมักได้เห็นท่านเดินจงกรมแทบทุกครั้ง จนลูกศิษย์เห็นจนชินตา  (กุฏิหลังแรกของหลวงตาที่สวนแสงธรรม)

          จนกระทั่งเกิดภาวะวิกฤติเศรษฐกิจในปี 2540 ประชาชนประสบความเดือดร้อน ตกงานเป็นจำนวนมาก บริษัทห้างร้านปิดกิจการ ขณะที่ความวิกฤติครั้งนี้บ่งบอกชัดเจนว่าไม่มีท่าทีจะฟื้นตัวได้ง่าย ๆ ประชาชนจำนวนมากหมดหนทางทำกิน   สถิติการฆ่าตัวตายจึงเพิ่มขึ้นเป็นเงาตามตัว

          หลวงตาท่านทราบและมีความเมตตาสงสารชาวไทยยิ่ง  แม้ในวัย 85 ซึ่งกำลังอาพาธด้วยโรคมะเร็งลำไส้  และไม่มีท่าทีว่าจะหาย จนท่านต้องสั่งทำเมรุหน้าวัดเพื่อเตรียมงานไว้แล้ว แต่ท่านก็ยังปรารภห่วงใยพี่น้องชาวไทยและพระศาสนา  จนกระทั่งมีผู้เชิญหมอจีนจากไต้หวันมารักษาท่านจนหาย ท่านจึงได้จัดตั้งโครงการช่วยชาติขึ้น โดยใช้ชื่อว่าโครงการช่วยชาติ โดยหลวงตามหาบัว ญาณสัมปันโน  

        ในวันอันเป็นมหามงคลยิ่งต่อชาติไทย คือวันที่  12 เมษายน 2541   สมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าจุฬาภรณวลัยลักษณ์ อัครราชกุมารี ได้เสด็จเปิดงานโครงการ ฯ โดยทรงเป็นองค์ประธานฝ่ายฆราวาส จึงนับเป็นวาสนาของชาวไทยที่หน่อเชื้อกษัตริยาเจ้าทรงเข้าร่วมกอบกู้วิกฤติของชาติในครานั้นด้วย

        และเป็นมหามงคลอันยิ่ง หลังหลวงตาได้เปิดโครงการช่วยชาติได้ไม่กี่วัน  ในหลวง และสมเด็จพระนางเจ้า พระบรมราชินีนาถ เสด็จเป็นการส่วนพระองค์ เพื่อทรงกราบนมัสการหลวงตามหาบัว ณ สวนแสงธรรม ทรงสนทนาเป็นการส่วนพระองค์และร่วมถวายพระราชทรัพย์เข้าโครงการช่วยชาติ เมื่อเย็นวันที่ 28 เมษายน 2541

ผู้คนจำนวนมาก หลั่งไหลมาร่วมงานผ้าป่าช่วยชาติ (สวนลุมพินี)

        หลังจากนั้นเป็นต้นมา  โครงการช่วยชาติโดยหลวงตาพระมหาบัวฯ ก็ได้รับการต้อนรับจากคนไทยทั่วทุกภาค   ได้รับบริจาคทั้งทองคำและดอลล่าร์  โดยทองคำที่ได้จากการบริจาค ณ ปัจจุบัน คือ 11,637.5 กิโลกรัม หรือ 11 ตันเศษ  และดอลล่าร์ได้ 10,214,600 เหรียญสหรัฐ  รวมสินทรัพย์ทั้งหมดได้ 10,299,941,153.50 บาท (จากบันทึก ณ อัตราแลกเปลี่ยนเมื่อวันที่ 19 ธค.50)

          ทองคำที่ได้รับการบริจาคเข้าสู่โครงการช่วยชาติ  เพื่อเตรียมนำมาหลอมเป็นแท่งให้ได้น้ำหนักแท่งละ 12.5 กก.ความบริสุทธิ์ 99.99%

ทองคำที่ได้รับจากการบริจาคเข้าสู่โครงการช่วยชาติฯ ทั้ง  12 ครั้ง

      หลวงตาท่านได้เริ่มต้นโครงการช่วยชาติ ด้วยวัย 85 ปี ตรากตรำเดินทางไปตามจังหวัดต่าง ๆ  เพื่อเทศน์โปรดพี่น้องชาวไทยและรับเงินบริจาคเพื่อชาติ จนอายุได้ 92 ปี จึงสิ้นสุดโครงการช่วยชาติเมื่อวันที่ 12 เมษายน 2547

    ปัจจุบันอายุท่านย่างเข้า 95 ปี ดำรงอยู่ในสมณเพศที่สะอาดบริสุทธิ์ถึง 74 พรรษา  ในวัยชรานี้ ท่านก็ยังให้ความสงเคราะห์คนทุกข์คนยาก ช่วยเหลือโรงพยาบาล ทั้งมอบอุปกรณ์การแพทย์ และสร้างอาคารจำนวนมาก ทั้งในหน่วยราชการ ตลอดจนถึงช่วยเหลือบ้านสงเคราะห์สัตว์  รวมแล้วนับหมื่นล้านบาท

            เรือนบัวกรุณา ที่หลวงตาได้สร้างไว้ในทัณฑสถานหญิง เพื่อเป็นที่อยู่ให้ผู้ต้องขังหญิงที่มีเด็กอ่อนให้อยู่แยกกับผู้ต้องขังทั่วไป  เพื่อให้มีสุขอนามัย และมีสภาพแวดล้อมที่ดีกับแม่และเด็ก  หลวงตาท่านสอนลูกศิษย์มิให้ดูแคลนนักโทษเหล่านั้น ท่านเคยปรารภกับลูกศิษย์ว่า ผู้ต้องขังที่ถูกใส่ความก็มีไม่ใช่น้อย ซึ่งน่าสงสารและน่าเห็นใจมาก  รวมทั้งเด็กเล็กซึ่งไม่ได้ทำความผิดอะไร จึงควรให้ความช่วยเหลือ

     นอกจากนี้ ยังมีอาคารและเครื่องมือต่าง ๆ ที่หลวงตาบริจาคให้ทั้งโรงพยาบาลสถานสงเคราะห์อีกเป็นจำนวนมาก  ซึ่งไม่สามารถนำมาลงหมดได้ในที่นี้ 

      ย้อนเวลาในช่วงใกล้ปิดโครงการช่วยชาติ ฯ (ประมาณต้นปี 47) ท่านอาจารย์ทอง เจ้าอาวาสวัดอโศการามได้มากราบเรียนปรึกษากับหลวงตาในเรื่องการบูรณะพระธุตังคเจดีย์ เนื่องจากมีการทรุดตัว  หลวงตาจึงได้ให้ความช่วยเหลือ โดยใช้งบประมาณในการซ่อมแซมมากถึง 70 กว่าล้านบาท   

          หลวงตาได้ปรารภถึงความสำคัญของพระธุตังคเจดีย์ เช่นที่ได้เทศน์ไว้ ดังเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม พุทธศักราช 2548  เรื่อง ลงได้จริงในหัวใจแล้วไม่หวั่นกับอะไร 

      "ในปัจจุบันนี้ยังไม่มีเจดีย์ที่ศักดิ์สิทธิ์วิเศษสดๆ ร้อนๆ เหมือนครั้งพุทธกาล แล้วคราวท่านสร้างเจดีย์ธุดงค์ 13 คราวนี้ โดยที่ท่านอาจารย์ลี ท่านเป็นต้นเหตุริเริ่มขึ้นมาเป็นมหามงคลแก่พี่น้องชาวไทยเราเป็นอย่างมาก ทีนี้เจดีย์นั้นชำรุดทรุดโทรมมาก เราซ่อมแซมใหม่ ตกลงกันกับท่านทอง เราเป็นหัวคิดว่างั้นเถอะ เราจะพยายามอาราธนาพระธาตุของครูบาอาจารย์ทั้งหลาย นับแต่หลวงปู่เสาร์ หลวงปู่มั่นลงมา และครูบาอาจารย์ทั้งหลายที่เป็นลูกศิษย์ พ่อแม่ครูจารย์มั่นของเรานี้ เวลาท่านล่วงไปแล้วอัฐิของท่านกลายเป็นพระธาตุน้อยเมื่อไร รวมแล้วไม่ต่ำกว่า 20 องค์ ที่ท่านล่วงไปแล้วอัฐิกลายเป็นพระธาตุๆ นั้นคือพระอรหันต์แต่ละองค์ๆ ในครั้งพุทธกาลกับครั้งนี้เสมอกันหมด เข้าใจ"

       "ทีนี้เราจะยกเจดีย์นี้ขึ้น เพื่ออาราธนาพระธาตุของครูบาอาจารย์ทั้งหลาย เข้ามารวมอยู่ในเจดีย์นี้ แล้วได้กราบไหว้บูชาศักดิ์สิทธิ์วิเศษ ในภาคกลางเป็นจุดศูนย์กลางแห่งเจดีย์ของพระอรหันต์ ชุดปัจจุบันสดๆ ร้อนๆ เข้าใจไหม นี่ละให้เป็นที่ศักดิ์สิทธิ์วิเศษ เราจึงพยายามหนุน บอกท่านทองเลยว่าเอาเลยนะทอง งานไม่ให้หยุดชะงัก เอาเงินมีขาดให้ขาด เราบอกงั้นละ"

รูปหล่อหลวงตาพระมหาบัว ภายในพระธุตังคเจดีย์

เกศาของหลวงตาพระมหาบัว ญาณสัมปันโน ที่อัญเชิญไว้ ณ พระธุตังคเจดีย์ หน้ารูปหล่อของท่าน

             ขอเล่าเกร็ดที่น่าสนใจ เนื่องจากผู้เขียนได้มีโอกาสพบเห็นเหตุการณ์ที่น่าแปลกใจ  คือเส้นเกศาของหลวงตามหาบัวที่บรรจุในผะอบ เกิดเม็ดสีดำเล็ก ๆ จำนวนมาก มีลักษณะเป็นเงามันสวยงามระยิบระยับ ส่วนเกศานั้นไม่พบ  ผู้เป็นเจ้าของได้เล่าว่าเกศาของหลวงตานี้ได้เก็บมานานนับ 10 ปีแล้ว  ซึ่งในขณะนั้นหลวงตาท่านยังไม่สูงวัยมากนัก  ยังมีเส้นผมสีดำ   หลังจากนั้น ปลายเดือนเมษายน 2551 ได้ไปดูแลหิ้งพระ ก็พบผะอบปรากฏลักษณะดังกล่าว

           จากภาพ ผะอบที่บรรจุเกศาหลวงตามหาบัว ไม่ปรากฏเส้นเกศา  แต่มีวัตถุลักษณะเป็นเม็ดเล็ก ๆ สีดำเป็นมันเงาสวยงาม

          เมื่อสำรวจดู พบว่าที่ก้นผะอบ จะมีเส้นเกศาเล็ก ๆ ปรากฏอยู่  และมีลักษณะสั้นลงกว่าเดิมประมาณ 5-6 ส่วน  

        ภาพขยาย 200 เท่า จะเห็นความมันเงาสวยงามคล้ายลักษณะของพระธาตุอย่างชัดเจน เป็นไปได้ว่า เส้นเกศาของท่านได้กลายเป็นพระธาตุ เช่นของครูบาอาจารย์บางองค์ที่เคยปรากฎ  

        ปัจจุบัน หลวงตาพระมหาบัว ท่านยังพำนักอยู่ ณ วัดป่าบ้านตาด อ.เมือง จ.อุดรธานี  หากผู้ใดมีจิตศรัทธา ก็สามารถเดินทางไปกราบนมัสการท่านได้ในเวลาเช้าของทุกวัน

ขอพักไว้เพียงเท่านี้  โอกาสหน้าจะนำมาลงเพิ่มเติมครับ

เชิญคลิ๊กเพื่อชม ตอน 1 , ตอน 2